چپ نیازمند خودشناسی دوباره : مانیفست بازتعریف چپ بر بنیاد انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه؛ وحدت در حین کثرت، کثرت در حین وحدت

چپ نیازمند خودشناسی
دوباره
مانیفست بازتعریف چپ بر بنیاد انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه: وحدت در حین کثرت، کثرت در حین وحدت
نوشته: زاگرس بختیاری
https://drive.google.com/file/d/1Wh2CAdwVWRgq5eAxeVJ0gMrfVe9KXqhj/view?usp=sharing
بسیاری از حقوقی که امروز بدیهی میپنداریم—حق
رأی، برابری در برابر قانون، آموزش عمومی و رایگان، بهداشت همگانی، تأمین اجتماعی،
حق اعتصاب، لغو بردهداری، و حتی ریشهٔ هشتساعت کار—نه هدیهٔ دولتها و نه
محصول طبیعی سرمایهداری، بلکه میراث مبارزهٔ چپ از انقلاب ۱۷۸۹ به اینسوست.
اما بزرگترین ضربهها به این
میراث، نه از سوی دشمنان بیرونی، بلکه از درون جنبش وارد شده—با عیاربندی،
خلوص ایدئولوژی و تکفیر دگراندیشان.
در ۱۷۸۹، وقتی نمایندگان در مجلس
فرانسه نشستند، کسانی که سمت چپ رئیس مینشستند خواهان پایان امتیاز اشرافی، محدود
شدن قدرت پادشاه و گسترش حقوق شهروندی بودند. «چپ» از همان جغرافیای ساده زاده شد،
اما به سرعت نام یک آرمان بزرگ شد: صدای اکثریت محروم در برابر اقلیت ممتاز.
چپ هرگز یکپارچه نبود؛ از میانهروهایی
که اصلاح تدریجی میخواستند تا رادیکالهایی که به برابری اقتصادی و دموکراسی
مستقیم باور داشتند. همین تنوع هم قدرت چپ بود و هم دردسرش. اما یک چیز مشترک
داشتند: نظم موجود را نه طبیعی میدانستند نه ابدی.
آنچه چپ انقلاب فرانسه در عمل از خود بر جای گذاشت، فهرست درخشانی است:
۱. اعلامیهٔ حقوق بشر و شهروند
— الهامبخش حقوق بشر مدرن
۲. برابری حقوقی کامل و لغو امتیازات اشرافی
۳. رأی همگانی برای مردان در قانون اساسی ۱۷۹۳
۴. طرح آموزش همگانی و لائیک (کوندورسه)
۵. حمایت از دهقانان و کارگران و کنترل قیمتها
۶. کمک به فقرا و سالمندان — پیشدرآمد تأمین اجتماعی
۷. بهداشت عمومی به مثابهٔ حق شهروندی
۸. سکولاریسم رادیکال و پایان سلطهٔ دین بر سیاست
۹. لغو بردگی در مستعمرات در ۱۷۹۴ — شصتوهفت
سال پیش از آمریکا
۱۰. بذر جنبشهای فمینیستی با زبان برابریخواهی
۱۱. ریشهٔ هشتساعت کار در مطالبات سانکولوتها
این دستاوردها از پاریس فراتر
رفتند: از جنبشهای استقلال آمریکای لاتین تا مبارزهٔ ضداستعماری آسیا و آفریقا،
از حقوق مدنی آمریکا تا سوسیالدموکراسی اروپایی، همه از همان چشمه سیراب شدند.
امروز زبان حقوق بشر و عدالت اجتماعی زبان مشترک بشریت است—حتی وقتی فراموش
میکنیم از کجا آمده.
اما چپ باید روی دیگر آینه را هم
ببیند. دوران وحشت، استالینیسم و رژیمهای توتالیتر به نام سوسیالیسم یک درس
روشن دادند: با تکصدایی و حذف نمیتوان جامعهای آزاد ساخت. آزادی و عدالت
تنها با نهادهای پاسخگو، کثرتگرایی و مشارکت واقعی مردم نهادینه میشوند.
مهلکترین آسیب چپ اما چیز دیگری
است: عیاربندی. چپها اغلب به جای مبارزه با سرمایهداری نئولیبرال، فاشیسم
و امپریالیسم، انرژی خود را صرف جنگ با یکدیگر کردهاند. هر کس «چپتر» شد، دیگری
را تکفیر کرد. ملاکهای خلوص آنقدر سخت شد که جنبش به فرقهای نخبهگرا تبدیل شد؛
فضایی که در آن پرسیدن، تردید کردن و اعتراف به اشتباه جرم بود.
نتیجه: پایگاه اجتماعی کوچکتر،
نوآوری کمتر، و هدیهای رایگان به دشمن. چپ به قدیسهای بیشتر نیاز ندارد؛ چپ
نیازمند خودشناسی دوباره است.
راه برونرفت، بازتعریف چپ فراگیر است:
هر جریان، اندیشه و انسانی که برای تأمین پنج حق
بنیادین برای همه میکوشد:
- آموزش همگانی، رایگان و یکسان
- بهداشت و درمان برای همه
- مسکن برای همه
- اشتغال یا درآمد پایدار و شرافتمندانه برای همه
- برابری کامل حقوقی زن و مرد
این پنج حق کف مشترک است، نه کل
برنامه. هر کس این کف را بپذیرد متحد است—از سوسیالدموکرات و مارکسیست تا
آنارشیست، فمینیست، سبز، سکولار انسانگرا و مؤمن عدالتخواه. اختلاف بر سر راهها
قابل بحث است؛ اختلاف بر سر کرامت انسانی نه.
تنوع درونی نه ضعف، بلکه شرط بقاست؛ و این وحدت نه از
راه حذف، که از راه همبستگی در هدف مشترک به دست میآید.
به جای پرسش فرسایندهٔ «آیا تو واقعاً چپی؟» شش
پرسش عملی کفایت میکند:
۱. آیا برای کاهش نابرابری
اقتصادی تلاش میکنی؟
۲. آیا از حقوق برابر همه دفاع میکنی؟
۳. آیا برای آن پنج حق بنیادین میجنگی؟
۴. آیا در برابر امپریالیسم و استعمار میایستی؟
۵. آیا برای دموکراسی واقعی و مشارکت مردمی میکوشی؟
۶. آیا از برابری کامل حقوقی زن و مرد دفاع میکنی؟
اگر پاسخها بله است، با هم هستیم—حتی اگر بر سر راه
اختلاف داشته باشیم.
آیندهٔ چپ به تنوع درونی همراه با وحدت در هدف
وابسته است: گفتوگوی میانگرایشی، پلتفرمهای مشترک، آموزش تاریخ شکستهای ناشی
از تفرقه، و پراگماتیسمی که نتیجهٔ عملی را بر خلوص نظری ترجیح میدهد.
پروژهٔ نیمهتمام ۱۷۸۹ هنوز در مسیر تکامل است؛ با چشم
بصیرت میتوان آن را در اطراف خود مشاهده کرد، حتی در قلب جهان سرمایهداری و فراتر
از آن در کشورهای جهان سوم.
چپ، اندیشهٔ
فراگیر عدالت اجتماعی است؛ نه فرقههایی در زندانِ خلوصِ ایدئولوژیک.
نظرات
ارسال یک نظر