مرثیه ای در سوگ اخوان المسلمین مصر
دسترسی به اطلاعات و دانشهای بشری حق بیقیدوشرط هر انسانی است، انتشار مطالب این وبلاگ گامی کوچک در این راه است، مطالب مورد پسند خویش در این وبلاگ را به هر طریق که میتوانید در رسانههای خود منتشر کنید
ای رهگذر بر مرگ من گریه مکن.
من در یکسالگی جوانمرگ شدم
اگر شش ماه بیشتر زنده بودم، فرماندهی و بدنه ارتش را اخوانی میکردم تا بجای کودتا علیه من، عامل اصلی سرکوب و قتلعام مردم شود.
اگر یک سال بیشتر زنده میبودم، شورای نگهبان ایجاد میکردم تا تمامی انتخابشدگان مجلس و ریاست جمهوری از صندوق انتخابات، اخوان بیرون آیند.
اگر تا یک و نیم سال دیگر زنده میبودم، یک سازمان اطلاعات و امنیت تشکیل میدادم که در درندهخویی اعتراف گیری موساد و گشتاپو در مقابلش ناتوان جلوه کنند.
اگر تا دو سال دیگر عمرم به درازا میکشید، نیروی شبهنظامی اخوان درست میکردم و امر مقدس جاسوسی و سرکوب و بگیر و ببند و صد البته امت همیشه در صحنه را از آنها ایجاد میکردم تا مرده باد و زندهباد را در خیابانها فریاد بزنند و کسانی که باید بمیرند به دست آنها میمردند و کسانی که باید شکنجه میشدند به دست آنها میشدند.
اگر تا دو سال و نیم دیگر عمر مجال میداد، تمامی مخالفان اخوان را اعدام میکردم.
اگر تا سه سال دیگر زنده میبودم، مردم مصر را به دو گروه خودی و غیرخودی تقسیمبندی میکردم. امکانات، شغل و مقام و رفاه برای خودیها (اخوان) فقر و بیکاری و درماندگی برای غیرخودیها.
قبل از تمام شدن چهار سالگیام یک جامعه کاستی (طبقاتی سنتی) ایجاد میکردم که در رأس آن رهبران اخوان و یک پله پایینتر مافیای اقتصاد اخوانی قرار داشتند. یک پله پایینتر میلیشیای اخوان و عوامل سرکوب و قتل و غارت مردم قرار داشتند. یک پله پایینتر مردم عادی سنی قرار داشتند. یک پله پایین تر زنان سنی قرار داشتند. یک پله پایین تر مسیحیان قرار داشتند و در پلههای بعدی شیعیان و بیدینها قرار داشتند.
من بجای ساختن مصر آزاد، آباد، مرفه و پیشرفته برایتان خلافت اسلامی را زنده میکردم و سرانجام بردهداری زیبای گذشته را این بار در جامه مقدس احیا میکردم.
ما اخوانیها اساساً «شب نهادانی از قعر قرون آمده» بودیم تا جامعه را به همان قرونی برگردانیم که خود به آن تعلق داشتیم.
نظرات
ارسال یک نظر